(زیر باران باید رفت)

خدای من !

اگر اطاعت امر تو نبود هرگز با کوره خاطره خویش بر ساحل دریای یاد تو گذر نمی کردم چرا که می دانم ظرف وجود من شایسته من است ، نه بایسته تو .

وکاسه دل من به اندازه ظرفیت خویش از بحر تو آب ذکر بر می دارد، ونه به وسعت بی کرانگی تو .

وکجا پای ناتوان مرا قدرت نیل به شناختگاه مقام مقدس توست ؟

خدایا!

همین که به اذن تو بر ذهن این ناپاک ، یاد پاکی مطلق می گذرد مرا بزرگترین نعمت توست وهمین که این آلوده را نام منزه تو بر زبان می رود مرا عظیم ترین لطف توست .

خدایا!

تو منزه تر از آنی که بر زبان ما تنزیه بگذری

و تسبیح تو برتر از آنست که تا اوج دلهای ما تنزل کند .

وتقدیس تو فراتر از آن که خود را به بالهای قلب ما بیالاید